Laat ik maar met de digitale deur in huis vallen: Een goed schilderij vertelt hoe ik naar het onderwerp kijk. Als ik aan het schilderen ben, dan kijk ik anders naar het onderwerp. Het klinkt misschien gek, maar de manier waarop ik een onderwerp heb gezien is níet de realiteit! Wat op het doek komt, is meer dan de realiteit. Wat op het doek komt is hoe ik het onderwerp heb ervaren en hoe het ‘door mij heen’ in het schilderij is gekomen.
Wanneer ik iets schilder wat heel erg dicht bij de realiteit ligt, dan zou ik in feite een foto hebben na geschilderd, zonder ziel. Nu begint het werk eigenlijk pas echt, met trekken en duwen aan de compositie. En soms moet ik dat realistische beeld ook echt ‘kapot maken’, om vervolgens op die ruïnes het onderwerp vorm te geven zoals ik het heb ervaren. Want alle bagage die je meedraagt kleurt de ervaring als beeldend kunstenaar. En die ingrediënten zijn onmisbaar voor een goed schilderij.
Handleiding
Ik kwam op deze gedachtestroom, omdat ik weer een fanfare aan het schilderen ben. Dit is misschien wel het twintigste doek met deze fanfare als onderwerp. En ik merkte dat ik er niet mee wegkom als ik slechts vertrouw op een handleiding die gaandeweg ontstaan is bij deze doeken. Het resultaat door deze inspanning zou namelijk een replica zijn, werktuigelijk gemaakt, zonder gevoel. Dat moet dus anders! Ik wil het onderwerp weer helemaal opnieuw beleven. Ook hier weer radicaal aan de slag en opnieuw kijken, een proces waaruit ik heel veel plezier haal.
Zo is het altijd schipperen, tussen je eigen interpretatie van een doek én uiteindelijk de mening van anderen. Want je wilt ook een nieuwe eigenaar van een schilderij blij maken. De mening van mijn kinderen – die, kind eigen, heel eerlijk zijn – neem ik bijvoorbeeld altijd serieus. Maar ook wat toeschouwers zeggen over een doek is van belang. Als verschillende mensen zeggen dat iets hen raakt, en dat zij bijvoorbeeld melancholie ervaren, dan is dat voor mij een teken dat die ervaring, dat ontastbare en gevoelsmatige in het werk terecht is gekomen.
Wellicht herken je het zelf wel: een werk zien en dan gewoon verliefd worden op dat werk. En zoals dat gaat bij verliefdheid, ga je argumenten bedenken die verklaren waarom nou net dat schilderij zo goed bij je past.
Verliefd
Twee leuke nieuwtjes dit keer: Het Amerikaanse tijdschrift Watercolor Artist heeft een groot artikel aan mij gewijd. De redacteur van dienst schrijft in mijn werk een paradox te zien: Ik vang vaak de levendigheid van de stad maar ik werk als een kluizenaar in mijn studio. Een rake observatie, al zeg ik het zelf.
Het andere nieuws komt uit de huiskamer van klanten die een grote Fanfare hadden aangeschaft. Daar komt die verliefdheid weer om de hoek kijken. Deze mensen hebben hun interieur en de inrichting van hun huis aangepast en het leek wel alsof het zo had moeten zijn: Het schilderij past perfect in dit nieuwe design. Het bleek haast te groot voor de huiskamer, maar omdat het nu tegenover de ingang hangt, is het schilderij een soort venster geworden (zie foto) naar de Sinterklaasoptocht in Schoonhoven die het uitbeeldt.
schilderij van vakantiehuis
De vorige nieuwsbrief eindigde met de opmerking dat ik zou vertellen wat de aanleiding voor mij is geweest om weer met olieverf aan de slag te gaan. Dat zit zo: Ik werd benaderd door een stel om voor een jubileum hun vakantiehuis te komen schilderen. Toen ik bij het huisje arriveerde bleek het niet een klassiek huisje in een beboste omgeving te zijn, waar ik direct wel raad mee zou weten, maar een meer moderne variant, met strakke gevel, dubbel glas, zonnepanelen en een plat dak. Kortom, ik kon daar weinig mee en dat heb ik de klant ook verteld. Nu heb ik voor Amerikaanse tv-series wel hyperrealistische doeken in olieverf gemaakt. Dus ik stelde voor om het doek van het moderne tuinhuis in deze stijl te schilderen en attributen toe te voegen die voor hen belangrijk waren en die het (kleine) geluk symboliseerden dat zij mij wilden laten vangen. Dat vonden zij een mooi idee en zoals je kunt zien heb ik dat in dit werk geprobeerd met de kinderen in het badje, een bakfiets, de kinderfietsjes en de opdrachtgevers zelf ontspannen naast het badje zitten. Het mooiste compliment kwam van een van de kinderen toen ik het werk op het grote feest kwam onthullen. “Hey, dat is ik!” riep een van hen uit…
Kennismaken? Je bent welkom op de opening van mijn tentoonstellingen. Stuur mij een uitnodiging.
